"T'ain't What You Do (It's the Way That You Do It)". Deze jazzklassieker aan het eind van een enerverende dag gaf treffend weer wat de blijvende aantrekkingskracht is van PINC. De schoonheid van het leven ligt besloten in diversiteit, niet in uniformiteit. Daar slaagt gastheer en geestelijk vader Peter van Lindonk al elf jaar met verve in. Om het moraal van zelfverklaard amateurgitarist Freek de Jonge aan te halen: ‘Je kunt niet leven uit berekening, geef de ruimte, neem de tijd.’ Dat betekent wel dat je onzekerheid omhelst als het fundament voor speurtochten. Lang niet iedereen is een ontdekkingsreiziger. Toch waren er op die bewuste dinsdag 18 mei ook mensen bij, die beroepshalve risico’s zoveel mogelijk vermijden. Ook een operations director, manager procurement, belastingadviseur en een business analist luisterden geboeid in Figi naar de voordrachten van 17 onbekende sprekers uit alle windstreken. Geen beter bewijs dat PINC door steeds meer lineaire denkers wordt geaccepteerd als het jaarlijkse oplaadpunt voor de activering van je rechterhersenhelft. Een eendaags college, waar iedereen weer even student is. Een bron om je aan te laven voor het vergaren van nieuwe inzichten en ideeën. Een oase in de Nederlandse woestijn van standpunten, pep talks, crisismaatregelen, opiniepeilingen en verkiezingspraatjes.
Conservatoriumstudent Laura Trompetter, slagwerker uit Fijnaar, verjoeg alle muizenissen uit de hoofden van de toeschouwers. Om plek vrij te maken voor de meest uiteenlopende verhalen; variërend van het gedrag van bijen, de betekenis van titels voor boekomslagen, draadloze elektriciteit, een lesje architectuurgeschiedenis, de helende kracht van videospelletjes met therapeutische content, de gekte van degenslikkers, het lerend vermogen van grootmoeders in Afrika en het ontstaan van de wereld tot het heden in 20 minuten.
Laat je niks wijsmaken, blijf vragen stellen en open je ogen. Dat was impliciet de boodschap van beroepscepticus Fred Pearce, auteur van de bestseller Confessions of an Eco Sinner. De Brit had zijn jeans achterna gereisd om uit te komen in Bangladesh. Hij ontmoette daar in de sweat shops vrouwen, die zwaar onderbetaald lange werkdagen maakten om denim broeken voor de Westerse consument te produceren. Ze behoorden tot de eerste generatie op het platteland die dankzij het kleine beetje geld zich een zekere mate van financiële en sociale vrijheid konden veroorloven.‘Stop alsjeblieft niet met het kopen van onze broeken’, kreeg hij te horen.
Oefening baart kunst. Imker Irene Koel wist ons te vertellen dat bijen aan job rotation doen. Ze oefenen gedurende hun korte leven wel acht beroepen uit. Het leervermogen van deze insecten houdt het brein jong naarmate ze ouder worden. Het zal misschien verbazen, maar gediplomeerde Westerlingen kunnen nog veel leren van ongeletterde plattelandsvrouwen uit de armste gebieden van de wereld. Terwijl hun mannen naar de stad blijven trekken in ruil voor werk en inkomen, reist sinds 1972 een groeiend aantal moeders en grootmoeders uit dorpen in Afrika naar India om onderricht te krijgen op het Barefoot College van spreker Bunker Roy. Het enige opleidinginstituut dat door arme mensen is gebouwd voor arme mensen. De cursisten laten zich daar in zes maanden tijd zonder tekstboeken en schriftelijke examens opleiden tot elektricien, met als specialisme zonne-energie. Gewapend met deze kennis zijn in 15 landen nu al zesduizend huizen voorzien van elektriciteit, opgewekt door zonne-energie. Geleverd door de vrouwen, betaald door de dorpsbewoners. Overtuigend bewijs dat dorpen zich in de meest afgelegen gebieden technisch en financieel van elektriciteit kunnen voorzien zonder hulp van professionals en ngo’s. Een mooi voorbeeld van hoe ontwikkelingshulp in de praktijk van onderaf kan werken.
Sociaal ondernemer Matt Flannery werkt ook hard aan een ander model. ‘De helft van de wereld moet met 2 dollar per dag zien rond te komen. Kiva geeft mensen de gelegenheid hun generositeit te uiten.’ Dit is geen wensdroom, maar werkelijkheid. Zo vertelde de computerprogrammeur geestdriftig over de enorme groeispurt die zijn bedrijf doormaakt met het online verstrekken van microfinancieringen aan zelfstandige ondernemers. De uniciteit van het atypische investeringsconcept is dat individuele financiers en ondernemers direct in contact met elkaar staan via www.kiva.org. Ooit zeven jaar geleden begonnen met een dame in Oost Afrika, hebben de afgelopen vijf jaar burgers via Kiva aan kleine bedrijven in 53 landen meer dan 140 miljoen dollar geïnvesteerd. De meeste leningen worden keurig terugbetaald, ook door ondernemers die in oorlogsgebieden leven. Het merendeel van de ontvangers zijn vrouwen. Landbouwondernemers doen het erg goed, slagers daarentegen zijn niet populair. Er is nu al een ondernemer in de VS, die financieel wordt ondersteund door een familie in Afrika. Dat feit zet ook de wereld op z’n kop.
Het brein is een terugkerend fenomeen bij PINC. Niet zo gek, mensen raken niet uitgepraat over die 1300 gram in ons hoofd. ‘God’s klei’ is samengesteld uit 200 miljard neuronen, waarbij elke neuroon vijftien tot twintigduizend keer is doorgeschakeld met andere neuronen. Neuropsycholoog Theo Mulder heeft zijn ervaringen als hoogleraar bewegingswetenschappen beschreven in het populair wetenschappelijke boek De geboren aanpasser. Centraal staat zijn fascinatie voor de kracht van de mentale verbeelding. ‘Als je je vinger afplakt, verander je al je brein.’ De geboren verhalenverteller is er trots op als wetenschappelijk directeur van de KNAW erelid te zijn van het genootschap voor luie mensen. Zijn stelling luidt: ‘Run the marathon, but never leave the couch, for the brain it is the same.’ Professor Mulder beweert dat het voor mensen mogelijk is een specifieke beweging in te denken, zelfs als ze het nog nooit hebben gedaan. ‘We lopen op informatie, we leven via informatie, we kunnen ook informatie zelf genereren via gedachten en fantasieën. Zonder informatie bestaan we niet, maar het is geen gegeven wat er met ons brein gebeurt.’
Met ons brein kunnen de meeste mensen nog net geen spaarlampen laten gloeien. Maar er zijn mogelijkheden om elektriciteit draadloos op te wekken, zonder dat je mobieltje aan de oplader moet. Als het aan David Schatz ligt, kunnen de producenten van de alkaline en lithiumbatterijen op termijn met pensioen. Zijn bedrijf heeft het patent op een vinding, die het mogelijk maakt om op elke denkbare plek de energie op te wekken zonder dat de hulp hoeft te worden ingeroepen van een stopcontact of batterij. Hoe het precies in elkaar steekt, daar zal ik u niet mee vermoeien. Maar het heeft iets te maken met het effect van resonerende magnetische velden. Op dit moment wordt op de Wereldtentoonstelling in Sjanghai de eerste draadloze hd televisie getoond. De eerste consumentenproducten met de techniek van WiTricity inside worden medio 2011 verwacht. ‘We proberen de wereld te veranderen’, stelt Schatz zonder valse bescheidenheid. ‘We hebben heel veel scepsis ondervonden, maar we negeren gewoon de “naysayers” en realiseren onze droom.’
En die laatste opmerking is van toepassing op de houding van de meeste sprekers van PINC.11. Deze ‘can do’ attitude is ook het kenmerk van het team van PINC, onder leiding van Peter van Lindonk. Wie had nou ooit gedacht dat er al elf jaar lang dankzij sponsors en betalende deelnemers sprekers uit de hele wereld naar Zeist kunnen komen om te praten over People, Ideas, Nature en Creativity? Juist. En daarom vindt volgend jaar op 17 mei PINC.12 plaats. Voorafgegaan door de eerste PINC Food op 8 november uit de koker van culinair specialist Nelleke van Lindonk. Het maakt niet uit wat je doet, zolang je het maar met volle overtuiging doet. Waarvan akte.
PINC Lunch in the Lion Cage
On April 20th 2010 PINC organized a lunch in the lion cage of Circus Herman Renz in Sassenheim (Netherlands) for a small group of thirty PINC'ers.
See the pictures
PINC Tea - Concert in the Car Park
Watch the movie
